DSwMG dziś w NTO - "Udało się! Są pieniądze, będzie książka". Autorką artykułu jest p. Magdalena Żołądź.
Długo już temat chamstwa internetowego „chodził” mi po głowie. Czytając mnóstwo artykułów w sieci, nietrudno zauważyć, ile jadu i wulgaryzmów pojawia się, szczególnie jeśli dotyczy to komentarzy, pojawiających się pod różnymi tekstami. Ponieważ prywatnie bardzo interesuje mnie tematyka niepełnosprawności, więc takie artykuły głównie czytuję. Niektóre komentarze pod nimi powodują u mnie skoki ciśnienia i złe myśli, delikatnie mówiąc.W swojej naiwności miałam nadzieję, że Nam uda się uniknąć tego typu zachowań i bezczelnego obrażania ludzi na portalu. Należy bowiem rozróżnić możliwość swobodnej wypowiedzi od celowego ranienia i sprawiania bólu, szczególnie tym doświadczonym przez los. W dodatku bezkarnego kompletnie! No cóż, życie pokazało, że jednak nie. Ostatnio pojawiło się kilka niewybrednych uwag (to eufemizm!) pod bardzo ciekawymi tekstami dotyczącymi seksu osób niepełnosprawnych. Wywołały one gorącą dyskusję. Dla tych, którym temat umknął podaję, linki do artykułów:
Kij w mrowisko
Obuchem przez głowę
Błędne koło
Jako administrator mam oczywiście możliwość usuwania komentarzy. Nie leży to jednak w mojej naturze. Uważam, że to nie fair, a ludzie mają prawo do własnych opinii i zdania. I tak rzeczywiście jest! Niezaprzeczalnie każdy człowiek ma prawo do posiadania swojej prywatnej opinii i wyrażania jej. Pozostaje tylko pytanie, gdzie jest granica, której przekraczać się nie powinno???
Kilka dni temu moja prywatna miarka „przelała się”! Emilka, nasza użytkowniczka – mama bardzo chorego Kacperka - umieściła na youtubie film o swoim kochanym synku. Z okazji jego 9 urodzin.
FILM URODZINOWY
Film piękny, bardzo wzruszający, pokazujący, jak można kochać, pomimo trudności, jakie przynosi życie. I cóż przeczytała??? Między innymi to, inne zostały usunięte…
„Taka ulomnosc powinno sie chowac w domu bo to wstyd dla rodziny takiego uloma urodzic a zwlaszcza ze dla rodzicow poniewaz musialo byc to dziecko po pijaku robione poniewaz ma wdoglowie albo stary jebal suke jak dziecko juz w niej bylo hehehehehe powodzenia czeresniaki”
Zadaję sobie pytanie, kim trzeba być, żeby takie oszczerstwa wypisywać? Jakim człowiekiem? Albo inaczej... czy człowiekiem można nazwać kogoś, kto to napisał?
Pozwolę sobie podać kilka innych przykładów, już nie z damy-rade, natomiast w dalszym ciągu dotyczących niepełnosprawności.
Oto komentarz do artykułu „Babcia zabiła swoje niepełnosprawne wnuki”
„Brawo dla tej kobiety Poświęciła się dla dobra gospodarki. Dzięki jej poświęceniu rodzice skupiąsięna wychowaniu jednego zdrowego dziecka i na pracy. Dzięki czemu nie będą obciążać budżetu a za 20 lat będzie jeden wykształciny Polak zamiast trojga darmozjadów.”
A ten pochodzi z jednego z blogów, prowadzonych przez mamę 24-letniej, niepełnosprawnej córki:
„Dbanie w ciazy to za malo. co robilas przed? i twoj maz? albo jeszcze wczesniej. i do kogo masz pretensje? idź do Kosciola. to ma byc milosierna instytucja, najbogatsi w panstwie, to im wyplaca Panstwo pensje i emerytury z naszych podatkow! - dlatego dla ciebie nie ma pieniędzy”
Poniższe wypowiedzi pojawiły się pod artykułem „Czy oddałbyś dziecko do DPS?”
„Nienawidzę dzieci, a upośledzonych dzieci jeszcze bardziej. Zamiast się bawić w chowanie takiego chwasta (które i tak nic nie da, bo kaleką będzie do końca życia) lepiej byłoby go zrzucić ze skały, jak to miały w zwyczaju mądre, starożytne cywilizacje.”
„Przeznaczanie środków i opieka nad nieuleczalnie chorymi to wyrzucanie pieniędzy i czasu w błoto. Co z tego, że ci "serduszko się rozgrzewa miłością" jak portfel masz coraz chudszy i z każdą sekundą ubywa ci TWOJEGO WŁASNEGO, JEDYNEGO życia?”
Wszystkie komentarze zostały przeklejone z oryginalną pisownią. Przepraszam więc za błędy, ale nie ma sensu na siłę ich "poprawiać" :)
XXI wiek, Polska, środek Europy, Unia Europejska… A może jednak nie???
A co Wy myślicie na ten temat???
Kasia Łukasiewicz
Lekarze z zainteresowaniem przyjmują dziewczynkę na badania Z wstępnego
wywiadu wynika, że dziewczynka się przeziębiła. Personel medyczny jest
zdania, że nie jest to nic groźnego i należy podać dziewczynce leki
obniżające gorączkę i zabrać do domu. Matka jednak nalega na pozostanie
córki w szpitalu. Po namowach pediatra zdecydował się przyjąć
dziewczynkę na oddział. Na drugi dzień przeprowadzono szczegółowe
badania zdrowia dziecka. Okazało się, że dziewczynka jest okazem
zdrowia. Jednakże w bazie danych pacjentów tego szpitala jej pesel już
jest wpisany. Wg historii choroby dziewczynka szpital odwiedza
przynajmniej raz w miesiącu. Dlaczego? Skoro badania nie wskazują na
istnienie żadnej przewlekłej choroby.
To
przemoc fizyczna - zamierzone wytwarzanie lub naśladowanie objawów,
niewydolności fizycznych lub psychicznych. Jego cztery główne cechy:
symulowanie (zmyślanie) lub wywoływanie choroby u dziecka przez rodzica
(lub opiekuna), uporczywe domaganie się przez opiekuna (sprawcę)
przeprowadzania kolejnych badań, a nawet operacji, przepisywania leków,
itp. Sprawca utrzymuje, że nie zna przyczyn (rzekomej) choroby dziecka,
objawy u dziecka (ofiary) ustępują podczas nieobecności sprawcy.
Odpowiedź
na pytanie dlaczego opiekunowie krzywdzą dzieci jest wciąż nie do końca
znana. Wiemy tylko, że jest to potrzeba zwrócenia na siebie uwagi,
przypisanie sobie cech bycia opiekuńczym. Takie osoby są zazwyczaj bądź
były pozbawione doznawania opiekuńczości od ich rodziców czy partnerów.
Spragniony sprawca chce rekompensaty, pragnie by go dostrzegano,
chwalono, podziwiano. Choroba, zwłaszcza dzieci, to idealne pole do
wywołania oczekiwanych reakcji. Niestety to bardzo niebezpieczne. Może
prowadzić, co się często zdarza, do śmierci ofiary w wyniku urazów,
którą wywołuje matka, gdy celowo przeziębia dziecko, albo podaje mu
trujące substancje, w łagodniejszych przypadkach dochodzi do znacznych
uszczerbków na zdrowiu. Jeśli fizycznie dziecko zdoła przetrwać, to
szereg problemów psychicznych, występujących w wyniku stosowanych
procedur, trudno opisać w jednym artykule. Bywa i tak, że sami sprawcy
popełniają samobójstwa. Jedno jest pewne - to bardzo niebezpieczne
zaburzenie. To przemoc.